نور دیده

یا ضامن آهو، ضامن آهوی کوچک من هم می شوی؟!

دیشب می خواستم برای بابا عطا نوشته ای را که در سایتی خوانده بودم تعریف کنم. نوشته ای زیبا و پر از احساس. اما نشد به نیمه داستان که رسیدم بغض کردم. نه اینکه ناراحت باشم نه... بدجور من را دل نازک کرده‌ای مادر...

قبلاً فکر می کردم 9 ماه بارداری خیلی زیاد است. اما حالا فکر می کنم مثل پریدن از روی یک دره می ماند، خوب که خیز برداری راحت تر می پری!

می‌دانم که یک روز از من می پرسی بچه ها از کجا می آیند؟ و من آن روز به تو خواهم گفت که از آرزوی پدر و مادرهایشان. درست مثل خود تو که اولین آرزوی ما بودی و انگار خدا می دانست که دل شیشه‌ای مادرت طاقت دو بار آرزو کردن را ندارد.

مادر، از تو چه پنهان بعضی وقت ها خیلی می ترسم. از همه چیز. یک دنیا فکرهای بدِ نگو... اما تو نترس مادر .... هو الذی یصورکم فی الارحام هو الذی یصورکم فی الارحام ....

همه می‌گفتند روزهای سختت شروع خواهد شد. نه این که خسته نباشم نه اینکه تمام استخوانهایم درد نکند نه اینکه حالت ...( به قول خودم تحمل) نداشته باشم. نه اینکه دلم نخواهد تمام روز را بخوابم ... اما بازهم خدا را شکر هنوز سرحالم. هنوز هم سرکار می روم، کسی هم از این راز کوچک خبر ندارد. روزهای سخت اما شیرین... خدایا شکرت.   دوشنبه 27 آذر 91

هر کودکی با اين پيام به دنيا می آيد که خدا هنوز از انسان نا اميد نيست. (تاگور)   مادر، نترس دنیا آنقدرها هم جای بدی نیست.

می خواهم ادعای پیامبری کنم، مگر نه اینکه همه پیامبران حامل معجزه اند.